"Tolv dagar i april. Ei odelsjente fortel" er ein god dokumentasjon i skrift og bilete av eit lite stykke Noreg som er i ferd med å forsvinna. Og av ansvaret ein kan kjenna på for å ta vare på det. (...) Nyborg [klarer] òg å koma opp med originale vendingar og uventa bilete, som når mor hennar syg fostervatn opp frå lungene til eit nyfødd lam, og lyden minner om å drikke opp brusrestar i botnen av ein pappkopp med sugerøyr. (...) [E]i utgjeving som får sagt mykje om konfliktlina mellom generasjonar, klasse og bygd versus by ...

I møte med Nyborgs fotografier tenker jeg på matlagre, forsyningslinjer og min egen kropp. Jeg blir akutt bevisst om hvor revnende likegyldig spørsmålet er om hvor jeg vil bo, hvis jeg ikke kan spise. Innsikten er åpenbar, men fotografiene gjør den akutt. ... Nyborgs prosa [minner] hele tiden leseren på forholdet mellom menneske, dyr, ressurser og tingenes tilstand på middagsbordet.