«Som røynd lesar tenkjer ein gjerne at ein har sett det meste av skrivemåtar, men stundom får ein ei overrasking, slik ein gjer med debutboka til Oda Sporsheim. (…) det tidvis uvanlege språket hjå Sporsheim, som ein stundom kan sjå på som feil, eller pekoralar, er samstundes forfriskande og personleg, og utfordrande for lesaren. Det imiterer ikkje andre, men er den rette skrifta, slik Oda Sporsheim ser det. Og det er bra!»