Liv, eg har drukke

«Liv, eg har drukke er vakker. Tidvis svært vakker. Skjetne dikter i direkte forlengelse av Nygards vers. Og fordi han skriver så godt, blir de gamle versene som inspirerer den nye poesien dagsaktuelle.»

Fartein Horgar, Adresseavisen

«Jo meir tid eg har bruka til å famna inn desse svært ulike dikta, jo meir stig samanhengen og mangfaldet fram. Ei forunderleg bok der poeten vågar både sprang og brot, men der desse tinga, nærast som vatnet i ein fjellbekk, som tonane i ei folkevise, likevel finn saman og held heilskapen oppe. (...) Eg vert løfta og inspirert av så mange av desse gjennomarbeidde linjene (...) Ikkje mange poetar kan halda ein så høg konsentrasjon på det same nivået over tid.»

«I Liv, eg har drukke auser Erlend Skjetne kjennskapen og kjærleiken sin til Nygard, og skriv seg inn i både dikta og livshistoria hans. (...) Mest interessant er boka der Skjetne nærmar seg Nygard med størst mot i bringa – der han går direkte i dialog med han og skriv ein slags Nygardvariasjonar, i ein mollstemd, men likevel vital litterær leik med dikta og livet hans.»

«Diktere har til alle tider hatt andre diktere som forbilder. Den nye boka til Erlend Skjetne gjør et tydelig poeng av sitt forbilde: Olav Nygard (...) Skjetnes dikt står på egne bein, og de står godt. Alt i alt er det en fin hyllestbok»

Espen Grønlie, Dagbladet