ein god og morosam roman, der handlingane er snodige, men drøftinga av faktiske fenomen ligg på eit høgt intellektuelt nivå. Ved å lesa denne boka får ein i pose og sekk, og det lyt ein vere takksam for.

Diskursteori for barn og fulle folk dyrker det uhøytidelige og lekne, både i innhold og tone. Berge skriver lett og muntert, og det oppstår flere oppriktig fornøyelige sekvenser i jordfar Fjørtofts beretning

Det er Arne som sjølv fortel romanens historie og historier, frå fødestova og avdelingsleiarens paranoid krenka oppleving av at han vil bryte henne ned (som ho kallar det), til nabolaget og kjenningars (etter kvart endra) forhold til han og familien, ein arbeidar som seier opp jobben og flyttar inn i hagen hans, vidare til ein gründer som ser fortenestepotensialet i Arne og familien sin kontrære livsstil. Det er alt saman opphav til mange artige episodar og forteljingar.

Romanen er godt tima på fleire vis. Ein ting er at det å ta seg ein fest, faktisk kjennest som ei lita opprørshandling i desse dagar. Ein annen er at Brann sitt spektakulære nedrykk frå Eliteserie førre sesong, har gjort dei til eit flammande symbol på at det som ikkje er særleg konkurransedyktig, likevel kan vere verdt å via tida og livet sitt til. For tid er trass alt ikkje pengar, og livet er ikkje ein konkurranse.

Men så går det like fullt ei fornøyeleg grunnlinje gjennom boka - eit fest- og proteststemt karnevalsopptog som vil frigjere oss frå våre nyliberale liv.