«Eit knippe tematiske trådar blir kasta fram i dikta: Krig, eksil, pandemi og migrasjon. Desse motiva, som må seiast å vere samtidsrelevante, kryssar og blir veva i kvarandre. Dei er på ei forvandlande reise gjennom dikta. (...) Den kroppslege nærleiken, det inderlege – kjærteiknet – har ein eigen plass i Klyve si dikting. Så også i denne diktboka, som ein klangbotn for heile boka.»

«Hun får oss til å gruble over det evige: Hva er det å være? Og minner oss om dette viktige: Det er mirakelet som Reddar verda frå ruin, At vi kan skapa Det uventa.»