Eg vender tilbake til landskapet der dei galne eingong var. Så mykje har endra seg, eg kan ikkje lenger sjå luftegardane der dei vandra kvilelaust bak dei høge gjerda eller sat samankrøkte, inst inne ved murveggen. Endåtil husa dei budde i i gode periodar er rivne eller ombygde og mangelen på galskap slår imot meg. Eg hugsar då eg møtte dei galne første gongen. Dei ville blikka, høge hyl og dei sprang og sprang, tett inntil meg og langt borte. Kva såg dei med sine oppsperra augo, Kva kan dei ha observert, inst i augnekroken. Kva såg dei galne utan å sjå Kva står igjen etter dei i det ufattelege landskapet i landskapet.