Grethe Fatima Syéds første diktsamling 'Og så vi med våre mangonyrer' er knapp, men kløktig komponert.

Joakim Randa Berthelsen, Bergens Tidende

Grethe Fatima Syéds første diktsamling er eit vakkert portrett.

Og så vi med våre mangonyrer er elles ein visuell fryd, ei vakker bok, ei trykksak med puste-, tanke- og kjensleplass på sidene. Bruken av enjambement (versbindinga) er også ein fryd.

Gjennom dei åtte vekslande avdelingane, som rett nok – om ikkje strengt kronologisk – utviklar seg over tid, skriv Grethe Fatima Syéd i eit nøysamt og beherska språk fram eit lyrisk forløp. Stilen er varleg og sparsam, og metaforikken ligg helst uuttalt i sjølve språket […] Slik skriv Syéd fram ei forteljing, eit vakkert og ømt bilde av ein fin mann, samstundes som ho stillfarande og utan å trenga seg på synleggjer eit elles uhamsleg omfattande sakskompleks i si tid, med historias største, pågåande, folkevandring – og ei omfattande eg-fiksert identitetsforvirring, kunne vi legga til.