I memoarromanen På vidvanke får lesaren eit innblikk i eit brennande engasjert og kompromisslaust skriveliv. Edvard Hoem skriv om dei første tre tiåra som diktar og dramatikar, politisk aktivist, ektemann og far. I hovudstaden, småbyar på austlandet og etter kvart i Bergen svingar pendelen mellom stor suksess og dundrande nederlag, sterk tru og ein minst like sterk tvil. Vegen heim til Fræna og slektsgarden var lang - helt til den ein dag ikkje lenger var det.

Frå det gamle huset på Hoem har forfattaren eit gjensyn med den unge, ikkje for å dømme, men for å forstå korleis tidene var, og korleis også den som er på vidvanke, kan finne djupare innsikt.