Helge Torvund er godt inne i beat-tradisjonen, det viser han i denne svært rause diktsamlinga. Fyrst og fremst er det Bob Dylan som trengjer seg fram i linjene til Torvund, og vi snakker sjølvsagt moll-dikt. Ikkje minst gjennom dei gripande avskjedsdikta. Dette er beinhard alvor. Men óg leik med rytmar og stemninger og kunst, ja ikkje minst skrivekunst.