I den grad ein kan snakke om ein slags kanon av litteratur som ein burde ha lese før ein blir tretti, så kjem denne her på lista mi – og noko høgare rating enn det klarar eg ikkje å gi litteratur.

Herregud, for en roman. Den er banebrytende i sin tenkning om menneskelig overmot og vitebegjær, jo visst, men bare som menneskelig drama! Viktor Frankensteins vonde, vonde skjebne. Og den ulidelige ensomheten i det vesenet han har skapt. Det er beskrevet med en sånn følsomhet og nyanserikdom at det blir dypt provoserende å tenke på at Shelley var 19 da hun skrev boken. 19. Herregud.

Skald forlag har eit ekte under i emning.

Med vakkert språk og skildringer av mektige fjell og sublime landskap, skriver Mary Shelley rått og brutalt om sorg, forsoning og skyld.

Historien er en gjenfortelling av hvordan ondskapen oppsto, i en verden hvor de eneste skaperne vi kan lokalisere, er mennesker. […] Mary Shelleys mest geniale grep i Frankenstein er at hun lar monsteret selv komme til orde og fortelle sin historie.